ΠΟΣΟ ΘΑ ΖΗΣΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑΓΙΑ; ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΚΗΣ ΖΕΗ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ

22366400_1248548688613055_3481492320912651363_nΟ IANOS και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ μάς προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Άλκης Ζέη Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά; την Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017, στις 8:30 μ.μ., στον ΙΑΝΟ. Για το βιβλίο θα μιλήσουν η κριτικός λογοτεχνίας Κατερίνα Σχινά και η επιμελήτρια Ελένη Μπούρα. Η Άλκη Ζέη θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο της και θα απαντήσει στις ερωτήσεις του κοινού. Συντονίζει ο δημοσιογράφος Νίκος Θρασυβούλου. 

IANOS
Σταδίου 24, Αθήνα

1509103842_94854_res

Λίγα λόγια για το βιβλίο: Η Άλκη Ζέη μόνο ενδιαφέρουσες, ανατρεπτικές, με χιούμορ και ζωντάνια ιστορίες μπορεί να μας αφηγηθεί και μεις να κρεμόμαστε από τα χείλη της ή μάλλον από το μολύβι της για να τις διαβάσουμε. Ο τίτλος είναι δανεισμένος από μια ερώτηση της εγγονής της…

Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;

– Σου έφερα την εφημερίδα.
Ανοίγω τα μάτια. Με πήρε, φαίνεται, ο ύπνος κάτω από τη γλυσίνα. Από πάνω μου στέκει ένα ψηλό πανέμορφο παλικάρι. Έχει ένα μικρό μούσι και πράσινα μάτια. Μοιάζει σαν να βγήκε από μυθιστόρημα του Σταντάλ. Είναι ο εγγονός μου, ο Αντουάν. Πότε μεγάλωσε τόσο;
– Απόψε έχει πανσέληνο, λέει.
Κοιτάζω την εφημερίδα. Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017. Τρομάζω. Πώς έφτασα ως εδώ. Είχα υποσχεθεί στα παιδιά δεκατρία χρόνια. Αν και μου φαινότανε πάρα πολλά… τότε. Ποιος μου χάρισε γενναιόδωρα άλλα τέσσερα κι ίσως απομένουν και κάποια ρέστα ακόμα;
Κοιτάζω γύρω. Στην άλλη άκρη, κάτω από τη γλυσίνα που ξαναζωντάνεψε όλα αυτά τα χρόνια, στην αυλή του σπιτιού μας στις Μηλιές στο Πήλιο, ένα όμορφο κορίτσι με ξανθά σγουρά μαλλιά και πράσινα μάτια γράφει στον υπολογιστή. Τα λεπτά δάχτυλά της πετάνε σαν φτερά πεταλούδας. Πού εγώ – χτυπώ αργά αργά κάθε γράμμα και πολλές φορές το διπλανό απ’ αυτό που πρέπει. Είναι η εγγονή μου, η Άννα. 

Τώρα πια τα εγγόνια μου είναι μεγάλα. Δεν ρωτάνε «πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;». Μόνο κάνουν σχέδια τι θα κάνουμε του χρόνου στην πανσέληνο.
Αν μου φαινότανε πολλά τα δεκατρία χρόνια, ο ένας χρόνος μοιάζει ακόμα πιο μακρινός.
Δεν λέω τίποτα, τους αγκαλιάζω και τους δυο και χαίρομαι τη στιγμή. Αποδώ και μπρος οι στιγμές μετράνε.

Leave a Reply