Feel-good entertainment Planes2-LFeel-good entertainment Planes2-L
Feel-good entertainment Planes2-RFeel-good entertainment Planes2-R

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΕΝΝ

Η 17η Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα (κατά της) Προωρότητας κι αν έχεις περάσει από εκεί, ξέρεις. Αν είσαι τώρα εκεί, μπορεί να θες να διαβάσεις αυτό το γράμμα. Το έγραψα κατά κάποιον τρόπο και για μένα, ύστερα από 2,5 χρόνια με μυαλό πιο καθαρό. 

Αγαπητή μητέρα (έξω από τη ΜΕΝΝ),

Κατά πάσα πιθανότητα δεν δίνεις δεκάρα για τις παγκόσμιες ημέρες. Θα προτιμούσες να μην είχες ακούσει ποτέ τη λέξη προωρότητα. Ίσως να μην σε αφορούν και οι αναρτημένες φωτογραφίες με τα μωρά που βγήκαν ζωντανά από τη ΜΕΝΝ και τώρα σου χαμογελούν καρδαμωμένα και καρφιτσωμένα σε κάποιον πίνακα αναρτήσεων, όσο εσύ περιμένεις με την πράσινη φόρμα, τα μαλλιά πιασμένα και τα αποστειρωμένα χέρια στη σειρά. Τα ράμματα σε τραβάνε, το στήθος σου βαραίνει στο άκουσμα του κλάματος κάποιου μωρού, σου έρχεται ζαλάδα, αλλά στέκεις εκεί, με το βλέμμα χαμένο, απορώντας και η ίδια με τα πόδια σου που σε κρατάνε ακόμη όρθια εδώ.
Μερικές φορές νιώθεις πως είσαι κάποια άλλη, μια γυναίκα που επαναλαμβάνει μηχανικά κινήσεις ρουτίνας και μεταφέρεται από το σπίτι στο μαιευτήριο και πάλι πίσω, κρατώντας αποστειρωμένα μπουκαλάκια με 20 ml κιτρινωπό γάλα και επιστρέφοντας με αυτά άδεια στο άδειο της σπίτι. Σου λείπουν οι κλωτσιές στην κοιλιά, αυτές που πριν από λίγες μέρες μπορεί και να σε ενοχλούσαν και σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που ένιωθες έτσι. Είναι η μόνη ανάμνηση από το σώμα εκείνο που άφησες σε ένα άψυχο κουτί και τώρα θες να το αρπάξεις και να τρέξεις μαζί του μακριά. Είσαι κακή μητέρα, σκέφτεσαι. Ή μάλλον αναρωτιέσαι αν τελικά είσαι μητέρα. Ή αν θα μπορέσεις να γίνεις.
Δεν θα σου πω ότι δεν φταις εσύ. Όχι βέβαια επειδή φταις, αλλά επειδή τώρα σου είναι αδύνατο να το πιστέψεις. Θα σου πω όμως ότι είσαι 100% μητέρα. Ακριβώς επειδή αισθάνεσαι έτσι. Ακριβώς επειδή μπορείς να αντιστέκεσαι στο μητρικό σου ένστικτο να αρπάξεις το παιδί και υπομένεις να το βλέπεις με δεκάδες σωληνάκια, παίρνοντας μάλιστα ακόμη και δύναμη από το ευάλωτο κορμί του. Θα σου πω ότι ο ήχος από το θήλαστρο κάποτε δεν θα υπάρχει στη ζωή σου, αλλά τώρα είναι εκεί για να σου υπενθυμίζει πως κάνεις κάτι χρήσιμο για το παιδί και – όσο κι αν σου φαίνεται αδιάφορο ή μάταιο – για σένα. Όπως και ο διαπεραστικός θόρυβος του αναπνευστήρα πάνω από το κεφάλι του, που νιώθεις να σου πληγώνει τα αφτιά, κάποτε δεν θα υπάρχει. Όμως τώρα είναι εκείνος που το κρατάει στη ζωή.
Είσαι όμως και συ. Η λαχτάρα σου να το πάρεις αγκαλιά. Η πίστη σου ότι θα τα καταφέρει. Οι κουβέντες που του ψιθυρίζεις πίσω από τις τρύπες του κουτιού, το χέρι σου στην πλάτη του. Μη σταματάς. Και είναι κι εκείνο που παλεύει με τον πιο δυνατό σύμμαχο στο πλευρό του: το ένστικτο της επιβίωσης. Ναι, ισχύει: τα πρόωρα είναι σπουδαίοι μαχητές κι αν έχεις βαρεθεί να ακούς «όλα θα πάνε καλά, θα δεις» και να μην το πιστεύεις, πίστεψε στις ιστορίες δίπλα σου. Μην χαμηλώνεις το βλέμμα στα πρόσωπα των άλλων γυναικών που θα συναντήσεις εκεί. Ξέρω, δεν θέλεις κανέναν τώρα, άλλα κάποιες από αυτές τις μητέρες μπορεί σε έναν χρόνο από σήμερα να είναι φίλες σου. Είναι οι μόνες που ξέρουν ακριβώς τι περνάς.
Πίστεψε ότι θα έρθει ο καιρός που το μωρό σου δεν θα έχει βελόνες στο σώμα, ούτε διάφανο δέρμα, αλλά θα τρώει και θα κοιμάται στη ζεστή αγκαλιά σου, στο σπίτι σας, εκεί που θα έπρεπε να είναι από την αρχή. Γιατί έτσι θα έπρεπε να έχει γίνει. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι άδικο και δεν υπάρχει κανείς που θα έπρεπε να σε πείσει για το αντίθετο. Μπορείς να απαιτήσεις να φύγουν όλοι, να μην σε παίρνουν τηλέφωνο και να μην ρωτάνε πεισματικά τι κάνει το μωρό, αν αυτό θέλεις. Οφείλουν να το σεβαστούν. Διότι αυτές είναι οι χειρότερες μέρες της ζωής σου και όποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν χρειάζεται να είναι δίπλα σου. Αυτές είναι οι μέρες που σου επιτρέπεται να κλαις, να θυμώνεις, να απελπίζεσαι, να νιώθεις όλον τον πόνο που προκύπτει από την απόλυτη διάψευση του ονείρου σου και κυρίως από την αγωνία για την επιβίωση του μωρού σου. Είναι οι μέρες που η αγωνία σου δεν θα μοιάζει με καμιά άλλη αγωνία που έχεις μέχρι σήμερα βιώσει, αλλά είναι απολύτως λογικό.
Όμως να θυμάσαι: τα συναισθήματα αυτά δεν σε κάνουν αδύναμη. Το αντίθετο. Είναι τα συναισθήματα που θα σου αλλάξουν μια για πάντα τη ζωή. Γιατί περνώντας μέσα από αυτά θα δεις κάποτε τον εαυτό σου τελείως διαφορετικό. Ευγνώμων για το θαύμα που σου συνέβη. Ευγνώμων κάθε μέρα για το δώρο της ζωής. Και αυτή η ευγνωμοσύνη θα σου χαρίσει έναν ψυχισμό απαλλαγμένο από τα άγχη που είχες παλιά, θα σου χαρίσει μια ζωή με αληθινές προτεραιότητες. Τόσο ξεκάθαρες που θα σου είναι αδύνατο να στενοχωρηθείς εύκολα για κάτι άλλο. Και τόσο πραγματικές που μερικές φορές θα νιώθεις σοφή. Φυσικά, δεν σε νοιάζει τίποτε απ’ όλα αυτά τώρα. Σε νοιάζει μόνο το παιδί σου. Και αυτό θα συνεχίζει να σε νοιάζει για την υπόλοιπη ζωή σου. Όμως αλλιώς. Έτσι όπως νοιάζει την κάθε μητέρα. Γιατί σε λίγο καιρό, όταν θα είστε μαζί, μακριά από εδώ, σε κάποια παιδική χαρά ή στο σουπερμάρκετ και θα σε ρωτάνε πόσο χρονών είναι και θα το ρωτάνε πώς το λένε και δεν θα υπάρχουν πια διορθωμένες ηλικίες ούτε πίνακες ανάπτυξης, άλλα το παιδί σου θα μοιάζει όμοιο με τα άλλα παιδιά και συ όμοια με τις άλλες μητέρες, θα χαμογελάς μέσα σου γιατί θα ξέρεις κάτι που εκείνες δεν ξέρουν. Ότι έχεις ένα παιδί θαύμα, έναν μικρό ήρωα που αναμετρήθηκε πολύ νωρίς με τις δυνάμεις του και τις ξεπέρασε. Και θα έχεις όχι έναν, αλλά πολλούς λόγους να νιώθεις περήφανη και δυνατή που είναι δικό σου παιδί. Πίστεψέ με, αξίζει τον πόνο.

 * Η Κέλλυ Σώκου είναι δημοσιογράφος στο ΒΗΜΑ και τις περιοδικές εκδόσεις του, ενώ εδώ και λίγο καιρό διατηρεί και το blog 31 εβδομάδες , όπου γράφει (κυρίως) κείμενα σχετικά με την κόρη της, τη Γιόννα, που γεννήθηκε πρόωρα, μόλις 31 εβδομάδων. Με αφορμή την Π.Η.Π το 31ebdomades.blogspot.com υποστηρίζει την διεθνή καμπάνια ευαισθητοποίησης και ανοίγει διάλογο με τις Ελληνίδες μητέρες που γέννησαν πρόωρα, δημοσιεύοντας τις ιστορίες τους. 

Share Button
ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΕΝΝ 5.00/5 (100.00%) 10 votes


Όμοια άρθρα

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Σχόλια (15)

  1. Ο/Η Μαρια λέει:

    Αυτή τη στιγμή έχω τον μικρό μου στη μεν η καρδιά μου πονάει…σπαράζει… και κλαιει

  2. Ο/Η Ναντια λέει:

    Πραγματικα τα διαβαζω δακρυσμενη.. Τριδυμμα 25 εβδομαδων. 4,5 μηνες στην ΜΕΝΝ.
    ΒΓΗΚΑΝ ΝΙΚΗΤΕΣ! Τωρα ειμαστε 19 μηνων ανταρτακια! τα δυαλυουν ολα στο σπιτι! Παντα υπαρχει το θαυμα του Μεγαλοδυναμου αρκει να το πιστευεις!

    • Ο/Η Ναντια λέει:

      οσο για το βαρος… η μικρη μου 645γρ, ο μεγαλος ανταρτης 840γρ, και ο μικρος 780γρ!!!

  3. Ο/Η ΕΛΕΝΗ λέει:

    Η μικρούλα μου γεννήθηκε 26 εβδομαδων, 1000gr. Ηταν ζήτημα ωρών να ζήσει ή να πεθάνει. Κι όμως, σήμερα, έγινε 19 μηνών. Περπατάει, τρέχει, γελάει. Οτι και να πούμε για εκείνες τι στιγμές της εντατικής είναι λίγο και τα συναισθήματα έντονα.

  4. Ο/Η Χρυσούλα Χρηστούδη λέει:

    Πραγματικά με συγκλόνισες, σε ευχαριστώ!! Έχω νιώσει με όλο μου το είναι λέξη προς λέξη όλα όσα περιγράφεις!!!Δύναμη και πίστη σε όλους τους γονείς!!!

  5. Ο/Η Γκέλη λέει:

    Το μόλις 1.700 πρόωρο μωρό μου που χρειάστηκε «σκάφανδρο» για να αντιμετωπίσει τα αναπνευστικά προβλήματα της προωρότητας έγινε φέτος φοιτητής. Ένας δίμετρος υπέροχος άντρας! Σε αυτόν, δείτε το μέλλον σας κορίτσια!!!!

  6. Ο/Η Νάνσυ Χατζή λέει:

    Συγκλονιστικό το γράμμα σου!!!Όσοι έχουμε δει τα παιδιά μας έτσι ξέρουμε ακριβώς όσα περιγράφεις. Μακάρι να διάβαζα απο κάπου τότε αυτό το υπέροχο γράμμα σου. Να είσαι καλά Κέλλυ.

  7. Ο/Η κατερινα λέει:

    25η εβδομαδα διδυμη κυηση κι ενω ο ενας μου γιος δυναμωνε και καλυτερευε μερα με την μερα ο αλλος μου πεθαινε καθε στιγμη επαιρνα ζωη ακουγοντας τα καλα νεα για τον ανασταση μου κι πεθαινα την επομενη οταν μου ελεγαν για την κατασταση του παναγιωτη…στους δυομιση μηνες εχασα τον ανασταση μου απο λοιμωξη οτι ειχα ετοιμασει το παιδικο δωματιο για να τον φερω σπιτι….την μερα που τον κρατησα στην αγκαλια μου για πρωτη φορα ηταν ηδη αγγελος….ο μονος τροπος να με συνεφερουν ηταν να μου δωσουν να κρατησω αγκαλια τον αλλο μου τον γιο τον παναγιωτη αυτον που ηταν χαμενος απ την αρχη και ηταν η πρωτη φορα που του εβγαλαν το οξυγονο για λιγο στην αρχη ισα για να παρω εγω δυναμη ο παναγιωτης μου εμεινε 2 ωρες στην αγκαλια μου χωρις να χρειαζετε αναπνευστικη υποστηριξη κι απο κεινη την στιγμη μερα με την μερα καλυτερευε..ηταν λες κι ο αναστασης εδωσε ζωη στον αδερφο του. Συνολικα 4,5 μηνες και αλλοι 3 στο σπιτι με οξυγονο και μονιτορ καθως τον πηρα με δικη μου ευθηνη στο σπιτι, κι αλλα 3 χρονια αγωνιας καθημερινης για το πως θα εξελιχθει…..
    σημερα ειναι 4,5 χρονων ανταρτης, φασαριας, πονηρος, γαληφης,κοινωνικος, υπεροχος ο δικος μου ηρωας
    γονεις μην σταματατε ποτε να ελπιζετε

  8. Ο/Η Στέλλα λέει:

    Μόνο αν το έχεις βιώσει το καταλαβαίνεις!Είναι σαν να διάβασες την ψυχή μου για εκείνες τις μέρες!Τώρα που έχω αγκαλιά τα αγγελούδια μου νιώθω ευλογημένη!!!Σε ευχαριστώ γιαυτό το άρθρο!

  9. Ο/Η El-BM λέει:

    Τα ίδια σκέφτομαι, αισθάνομαι, ζω αυτή τη στιγμή μετά από 32 μερες στη ΜΕΝΝ και ακόμα συνεχίζουμε..

  10. Ο/Η Κωνσταντίνα λέει:

    Συγχαρητήρια στην Κέλλυ Σώκου για το κείμενο της! Έχει συγκεντρώσει όλα αυτά που αισθάνεται μια λοχεία στην πιο δύσκολη περίοδο της ζωής της!!!!

  11. Ο/Η JENNY λέει:

    Η μικρούλα μου σε 1 μήνα θα γίνει 4 ετών!!! Γεννήθηκε 33η εβδομάδα.Διαβάζοντας το γράμμα σου κατάλαβα όντως πως μόνο όποιος το ζήσει μπορεί να νιώσει όλο αυτόν το χείμμαρο συναισθημάτων, συναισθήματα που κάνουν το κορμί να πονάει πιο πολύ από τα ράμματα μιας καισαρικής, που δεν μπορεί να αντέξει πάνω του ούτε ένα χάδι.
    Πράγματικα η γέννα που τόσο ονειρικά περίμενα, οι πρωτες μέρες με το μωράκι μου αγκαλία στο σπίτι και όλα τα γέλια και οι χαρες με φίλους και συγγενείς δεν έγιναν, αντίθετα ήταν η χειρότερη εμπειρία της ζωής μου, την οποία ομώς δε μετανιώνω και θα ξαναζούσα ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ γι’αυτό το υπέροχο πλάσμα που έχω σήμερα στη ζωή μου.
    Μη χανετε ποτε την ελπίδα σας και η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας είναι πολύ μεγαλύτερη απότι μπορούμε να φανταστούμε…
    Ευγνωμονώ το θεό για όλα!
    Η εμπειρία αυτή άλλαξε όλη την κοσμοθεωρία μου για τα πάντα. Αυτό που θεωρούν όλες η μαμάδες δεδομένο (το πρωτο χαμογελο, το δρώτο δοντάκι, τα πρώτα βήματα, οι πρώτες λεξούλες, ΤΑ ΠΑΝΤΑ…) για εμάς ήταν ένα θαύμα, άλλη μια σουπερ-δύναμη της μικρής υπερηρωϊδας μας, αυτής που μας δίδαξε να μη το βάζουμε κάτω ποτέ!
    Κλείνω κάνοντας την ευχή, όχι να μη γεννιούνται πρόωρα παιδιά, αλλά να γεννιούνται ΥΓΙΕΙΣ παιδιά!!!

  12. Ο/Η Christina Z λέει:

    Μίλησες εξ ονόματος όλων των μαμάδων (και μπαμπάδων) με τα πράσινα. Η πιο δυνατή ομάδα!

  13. Ο/Η ΔΗΜΗΤΡΑ λέει:

    29 ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΙΑ

  14. Ο/Η Κριστη λέει:

    4 χρονων γινονται σημερα τα διδυμακια μου που γεννηθηκαν στις 28 εβδομαδες. Με συγκλονισε καθε λεξη απ αυτα που εγραψες, ενιωσα τα ιδια ακριβως συναισθηματα, μου ηρθαν οι ιδιες ακριβως αναμνησεις. Δεν θα μπορουσα να τα πω πιο παραστατικα!
    Κουραγιο σε ολες τις μανουλες που περιμενουν εξω απο τις ΜΕΝΝ. Τα μωρα τους ειναι αληθινοι μαχητες και θα τα καταφερουν! Γατι ολα τα προωρα μωρακια ειναι ΗΡΩΕΣ!!!!