miloi ago georgiou leftmiloi ago georgiou left
miloi ago georgiou rightmiloi ago georgiou right

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Όταν ήμουν μικρή και με ρωτούσαν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω απαντούσα ότι θα γίνω καθαρίστρια για να βλέπω ωραία σπίτια. Όχι ότι το δικό μας δεν ήταν ωραίο, αλλά θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήμουν παιδί με βλέψεις! Αργότερα, πιο συνειδητοποιημένα, στην ίδια ερώτηση απαντούσα, με βεβαιότητα, φυσικότητα και απλότητα, πως… όταν μεγαλώσω θα γίνω μαμά. Δεν ήταν οι κούκλες που είχαν πλημμυρίσει το δωμάτιό μου, ούτε θα τολμούσα να πω ότι ήμουν το πρότυπο της μεγάλης αδερφής προς τον κατά 4 χρόνια μικρότερο αδερφό μου, ο οποίος βίωσε παιδικά «βασανιστήρια» που θα έκαναν και τον Κόναν τον Βάρβαρο να ζηλέψει. Ήταν ένα συναίσθημα. Μια συνειδητοποιημένη επιθυμία. Ένα όνειρο που, μέχρι και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, έχει μείνει απραγματοποίητο.
Ακόμα κανένας γιατρός δεν μου έχει πει ότι δεν μπορώ να γίνω μαμά και τα 34 χρόνια μου δεν μου απαγορεύουν να ελπίζω. Παρ’ όλα αυτά, η επιθυμία και η ελπίδα έχουν δώσει τη θέση τους σε μια ρεαλιστική πιθανότητα με την οποία προσπαθώ να συμφιλιωθώ χωρίς να τα βάζω με θεούς και δαίμονες, με τους γιατρούς που με έχουν αναλάβει κατά καιρούς (και δεν είναι λίγοι), με το νερό που πίνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε. Πριν από τρία χρόνια έμεινα έγκυος, αλλά παλινδρόμησε, και από τότε έχω μάθει να χαίρομαι με τις χαρές των φιλενάδων μου που έχουν γίνει ή περιμένουν να (ξανα)γίνουν μαμάδες.
Δεν μου ήταν εύκολο στην αρχή. Υπέφερα στο άκουσμα των χαρούμενων νέων των άλλων. Ένιωθα μισή γυναίκα κάθε φορά που το τεστ εγκυμοσύνης δεν έβγαζε ακόμα μια γραμμούλα, έστω και αχνή. Για κάθε παιδάκι του κοντινού μας περιβάλλοντος έχω νιώσει απίστευτη θλίψη και την ίδια στιγμή μια ανυπέρβλητη αγάπη. Κάθε παιδικό κλάμα, γέλιο, φόβος, ανησυχία, πρώτος ήχος, πρώτη κουβέντα, κάθε παιδικό άγγιγμα και μυρωδιά έχουν περάσει από πάνω μου και έχουν αφήσει ένα σημάδι ανεξίτηλο στον χρόνο. Και ίσως τελικά να είναι αυτός ακριβώς ο χρόνος που σιγά σιγά καταλάγιασε το άγχος μου. Αν είναι να γίνει θα γίνει, είπα. Ο πόνος δεν ξεπεράστηκε, απλώς μαλάκωσε, ίσως και να έγινε συνήθεια. Η χαρά μου για τη χαρά εκείνων των αγαπημένων φιλενάδων μου που έγιναν μαμάδες ήταν και είναι ειλικρινής. Ίσως γιατί κι εκείνες ξέρουν πόσο πολύ αγαπώ τα παιδιά και πόσο ήθελα να είχα κι εγώ. Ίσως γιατί βλέπουν πόσο αγαπώ τα δικά τους παιδιά.
Μια τέτοια σχέση φιλίας και αγάπης έφερε στη ζωή μου τη Μελίνα. Μπορεί να μην έγινα μαμά, αλλά έγινα νονά. Και μπορεί να μην είμαι σε θέση να καταλάβω απόλυτα το πόσο αλλάζει τη ζωή μιας γυναίκας ο ρόλος εκείνος της μητέρας, αλλά η Μελίνα έχει αλλάξει σίγουρα τη δική μου ζωή. Υπάρχουν μέρες που η καθημερινότητα, η ρουτίνα, τα όποια μικρά ή μεγάλα προβλήματα κάνουν τη ζωή δύσκολη. Σε κάτι τέτοιες μέρες αρκεί μια κουβέντα στο τηλέφωνο αυτού του υπέροχου πλάσματος για να γίνουν όλα ροζ. Αυτού του πλάσματος που στην ερώτηση «ποια είναι η καλύτερή σου φίλη;» απαντάει «η νονά». Αυτού του πλάσματος που χαμογελάει και όλα όχι απλώς φαίνονται, αλλά γίνονται καλύτερα. Είμαι η νονά της Μελίνας που ξέρει να μετράει ως το 10 στα αγγλικά κι ας είναι μόλις τριών. Που μιλάει και καταλαβαίνει τα πάντα. Που τραγουδάει, χορεύει, βάζει «καργιόν», που θέλει να γίνει μεγάλο κορίτσι για να βάφεται όπως η μαμά, αλλά γίνεται μικρό κοριτσάκι όταν την παίρνει αγκαλιά ο μπαμπάς-πρίγκιπάς της.
Μπορεί να μην είμαι μαμά, αλλά είμαι χαζονονά. Που δεν λέει ποτέ όχι. Που δεν θέλει να πει ποτέ όχι. Που ακούει την καρδιά της να σπάει σε χίλια κομμάτια κάθε φορά που η Μελίνα στενοχωριέται για τα μικρά και τα μεγάλα «προβλήματα» που μπορεί να έχει στα τρία υπέροχα χρόνια της. Και μπορεί το «μαμά» και το «νονά» να μπερδεύονται καμιά φορά και όταν η Μελίνα φωνάζει να κάνουμε ντουέτο η μαμά και η νονά, αλλά ξέρω καλά πως σε κάθε εφιάλτη που θα δει η Μελίνα είναι η μαμά που θα φιλήσει μακριά το κακό. Κάθε καληνύχτα και κάθε καλημέρα είναι η μαμά (και ο μπαμπάς) που θα βλέπουν το χουζούρικο προσωπάκι και τις τρελομπουκλίτσες να γίνονται ένα με τα σκεπάσματα και να ζητάει γάλα με το δάχτυλο στο στόμα και το βλέμμα στραμμένο σε ένα καρτούν που τον λένε Ντιέγκο και φωνάζει «activate». Αλλά δεν στενοχωριέμαι. Γιατί η Μελίνα θα μεγαλώσει και θα γίνει το καλύτερο που μπορεί κι εγώ θα είμαι εκεί να τη δω να αλλάζει, να αποκτά άποψη, να κυνηγάει τις επιθυμίες και τα θέλω της, να κάνει όνειρα και να μην εγκαταλείπει. Κι εγώ θα είμαι εκεί… και αυτό είναι μια υπόσχεση που δίνω πρώτα από όλα στη Μελίνα της καρδιάς μου. Στη Μελίνα που με διάλεξε για καλύτερή της φίλη.

Share Button
Αξιολογήστε αυτό το άρθρο


Όμοια άρθρα

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

 
CLOSE
CLOSE