panadolbaby-skin_talcmag-01panadolbaby-skin_talcmag-01
panadolbaby-skin_talcmag-02panadolbaby-skin_talcmag-02

ΜΕ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΤΑΛΚ

Μέρες γιορτινές κι εγώ με τον επιστήθιο φίλο μου κάναμε βόλτες Ερμού και Κολωνάκι κοιτάζοντας βιτρίνες, πίνοντας καφέδες και χαζολογώντας γενικώς. Αυτό είναι το καλό της εργένικης ζωής. Δεν υπάρχει κανείς να σε περιμένει σπίτι, δεν έχεις μαγείρεμα, παιδικά πάρτι, υποχρεώσεις, σίδερο. Είσαι υπεύθυνος μόνο για τον εαυτό σου και έχεις όλον τον χρόνο δικό σου να κάνεις ό,τι θέλεις. Να βαρεθείς μέχρι θανάτου, να πιεις, να σπαταλήσεις το δώρο σου σε ρούχα και διασκέδαση, να μη σε νοιάζει πόσα κομμάτια θα ξυπνήσεις την επόμενη μέρα γιατί δεν έχεις να λογοδοτήσεις σε κανέναν για τις πράξεις σου. Περάσαμε από ένα αγαπημένο στέκι μας να απολαύσουμε το πιο τέλειο κέικ με κρέμα τυριού, τα παιδιά είναι φίλοι, τα είπαμε, ήπιαμε κι ένα καφεδάκι και φεύγοντας πήρα μια free press εφημερίδα από το stand. Δεν είδα τι ήταν καν, θα τη διάβαζα την επομένη το πρωί με τσιγάρο και καπουτσίνο στον καναπέ μου.
Την επόμενη μέρα αρχίζω να την ξεφυλλίζω, Taλκ λεγόταν και ήταν εφημερίδα για γονείς. Τα θέματά της άσχετα με αυτά που διαβάζω και γράφω. Οικογενειακά. Είμαι 35 ετών. Αγαπάω πολύ τα παιδιά, αλλά -όπως λένε και πολλοί από τους ελεύθερους φίλους μου-, από μακριά. Στο γραφείο που δουλεύω το 90% των γυναικών είναι μητέρες. Καθημερινά βιώνω σαν θεατής και ακροατής τις αγωνίες τους. Δέκα τηλέφωνα την ημέρα στη μαμά, στον παιδικό σταθμό, στον σύζυγο, στη δασκάλα, στον οδηγό του σχολικού, στην νταντά. Μια αγωνία που δεν έχει ποτέ τέλος, η αγωνία της μάνας. Οι περισσότερες είναι συνεχώς κουρασμένες, εξαντλημένες θα έλεγα. Πολλές φορές έρχονται αναμαλλιασμένες, άβαφες, με την ταλαιπωρία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Διηγούνται ιστορίες καθημερινής τρέλας για τον ελάχιστο χρόνο που έχουν για τον εαυτό τους, για την κούραση και το σπίτι που έχει καταντήσει ναρκοπέδιο παιχνιδιών, για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε οικογενειακό επίπεδο. Έχω ακούσει απίστευτα πολλές εμπειρίες εγκυμοσύνης, τοκετού, θηλασμού και όλων των φάσεων που περνά μια γυναίκα από τη σύλληψη έως την επισκληρίδιο. Ακούω καθημερινά δεκάδες ιστορίες για τα πρώτα λογάκια, τα πρώτα βήματα, τους φόβους, τα παιχνίδια, τις βόλτες, τους παιδότοπους, τις παιδικές ασθένειες, τα εμβόλια, το σχολείο, τα παιδικά πάρτι.
Θα έλεγα πως τα ξέρω πια όλα. Θεωρητικά πάντα. Στην ουσία δεν ξέρω τίποτα. Γιατί πιστεύω πως αν μια γυναίκα δεν νιώσει στην αγκαλιά της το μωράκι της, τον άνθρωπο που φύλαγε μέσα της εννέα ολόκληρους μήνες, αν δεν αισθανθεί δάκρυα χαράς να κυλάνε από τα μάτια της και μια τόση δα καρδούλα να χτυπά πάνω στο στήθος της, δεν ξέρει πραγματικά τίποτα. Πιστεύω πως δεν θα μπορέσω ποτέ να μιλήσω για αγάπη αν δεν γίνω μάνα, πως δεν υπάρχει αγάπη πιο ατόφια, πιο αληθινή από της μάνας στο παιδί της. Πως δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφούν αυτά τα συναισθήματα αν δεν τα ζήσεις.
Πως η μυρωδιά ενός μωρού, τα χεράκια ενός παιδιού γύρω από τον λαιμό σου δεν συγκρίνονται με οποιαδήποτε ταλαιπωρία περνάς για να αντεπεξέλθεις ως γονιός, με κανένα ξενύχτι λόγω κολικών, με καμία θυσία που κάνεις ακόμα και αν έρχεσαι ο ίδιος σε δεύτερη μοίρα, ακόμα κι αν αλλάζεις ως άνθρωπος και ως προσωπικότητα σ’ αυτήν τη νέα διάσταση της ζωής σου.
Έχοντας αυτήν την εφημερίδα στα χέρια μου και σκεπτόμενη όλα αυτά ευχήθηκα να μας αξιώνει ο Θεός να γινόμαστε γονείς. Να έχουμε τη δύναμη ακόμα και στα πολύ δύσκολα να δημιουργούμε, να αγαπάμε, να προσέχουμε, να είμαστε στοργικοί. Να ζήσουμε όλοι μας το θαύμα της γέννησης και την πιο αγνή και ανιδιοτελή αγάπη του κόσμου κάποια στιγμή της ζωής μας.

Share Button
Αξιολογήστε αυτό το άρθρο


Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *