miloi ago georgiou leftmiloi ago georgiou left
miloi ago georgiou rightmiloi ago georgiou right

BACK TO THE FUTURE

Πώς τα έχει φτιάξει όμως έτσι ο θεούλης ε… Είναι μεγάλος μπαγάσας ο άτιμος… Όταν είσαι παιδί δεν θυμάσαι τίποτα και όμως ζεις τα καλύτερά σου χρόνια, τα πιο ανέμελα, τα πιο αθώα, τα πιο ΑΛΗΘΙΝΑ by far (που λένε και στο χωριό μου…) και όταν μεγαλώσεις και τα νοσταλγείς όσο τίποτε, όταν τα νοσταλγείς και γυρνάς στα όνειρά σου σε αυτά (σαν την μόνη διέξοδο να νιώσεις ανέμελα και πάλι ίσως…), εννοείται ότι αυτά έχουν περάσει ανεπιστρεπτί… Και όταν κάνεις ΕΣΥ παιδιά, θα ξαναζήσεις ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ όλα αυτά που ΚΑΙ ΕΣΥ έζησες, με μία περίεργη παραλλαγή όμως τώρα:
-Πρώτον, δεν τα ζεις εσύ, αλλά τα παιδιά σου, όμως τα παιδιά σου είσαι ΕΣΥ, άρα τα ζεις και εσύ.
-Δεύτερον, εσύ δεν είσαι πια παιδί, και ΕΣΥ είσαι που έχεις το ΑΓΧΟΣ για αυτά και εκείνα την ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ (που κάποτε είχες και εσύ, θυμάσαι…;) … Γαμάτο έτσι???
Σου λέω,  είναι απίστευτος μπαγασάκος ο Θεούλης…Γιατί αυτό που ζεις με τα παιδιά σου είναι μια παλινωδία παιδικότητας και ενηλικίωσης… Γιατί βλέποντας το μικρό να παίζει, να ξεχαρβαλώνεται για την ακρίβεια στα λαστιχένια τραμπολίνα των παιδότοπων, μέσα μου παλέυει ο μικρός Γιάννης που θέλει να πάει και αυτός να κυλιστεί στα τραμπολίνα με τα παιδάκια (και ας τα σκάσει), αλλά, ουπς, μάλλον δεν είναι καλή επιλογή αυτό, θα με περάσουν για ψυχοπαθή ίσως, θα πούνε κοίτα η κρίση τον βάρεσε τον κακόμοιρο ίσως… και έτσι μένεις να περιμένεις, να τραβάς βίντεο το μικρό και να του κάνεις τον ταρίφα και τον δερβέναγα (μα φόρα αυτό θα κρυώσεις, μην κάνεις αυτό δεν είναι σωστό, κάνε εκείνο, μίλα σε αυτόν κλπ) σε ένα τραγικό ρόλο που δεν θες αλλά είσαι προγραμματισμένος να παίξεις (γαμώτο…) και εκείνος (ο πιτσιρικάς) ούτε θα θυμάται βέβαια (ΚΑΙ εκείνος) από όλη αυτή την ανεμελιά, παρά μόνον (ΚΑΙ εκείνος) θα την νοσταλγήσει όταν γίνει (και εκείνος) γονιός και θα πηγαίνει το δικό του παιδί στον παιδότοπο…απλά θα έχει περισσότερα βίντεο να νοσταλγεί (εν σχέσει με εμάς)…
Και κάπως έτσι παλλινδρομείς μεταξύ των σκέψεων και των προβλημάτων σου και του απόλυτου προβλήματος του παιδιού σου (που μάλλον είναι τελικά και σοβαρότερο από το δικό σου), π.χ. γιατί έσπασε το μπαλόνι του ή πώς παίζεται το ρολόι του Μπεν-Τεν…και θέλεις να πατήσεις ένα κουμπί να ξεχάσεις όλα τα χαράτσια, τους λογαριασμούς, το τί έχεις να πάρεις από το σούπερ, το τί δώρο θα κάνεις στη φίλη σου που παντρεύεται, το ποιος θα κρατήσει αύριο τα παιδιά, το πώς θα πληρώσεις τα έξοδα του άλλου μήνα κ.λ.π και να κάνεις ένα μακροβούτι σε αυτόν τον μαγικό παιδικό κόσμο που τα πιο minor θέματα, όπως πλαστελίνες, playmobil και γιατί η χελώνα τρώει μαρούλι να είναι η αγωνία τους, η λαχτάρα τους, ο κόσμος τους, ένας κόσμος που δεν έχει κινδύνους, άγχη και μικρόβια, αλλά μόνο παιχνίδι, πείσματα, κυλίσματα, φαΐ με τα χέρια, ύπνο με τα ρούχα και τσίσα όπου να’ ναι…
ΝΑΙ, είσαι καταδικασμένος να περάσεις ΑΛΛΗ μία παιδικότητα, να ξαναπάς στις κούνιες, να ξαναδείς Τομ και Τζέρυ, να ξαναπαίξεις με πλαστελίνες, να ξαναμάθεις να μετράς, να ξαναλερωθείς, να ξαναδιαβάσεις την αριθμητική και την ιστορία της Ελλάδας, να ξανακάνεις χαρτοκοπτική, να ξαναπετάξεις αετό, να ξαναστήσεις ράγες τραίνων, να ξανατσουλήσεις αυτοκινητάκια, να ξανακάνεις ηλίθιες γκριμάτσες, να ξαναμιλήσεις με περίεργες φωνές, να κάνεις το ρομποτικό χέρι μαριονέτας που μιλάει σε κούκλες και ήρωες, να ξανακάνεις τα πάντα δηλαδή για ένα και μόνο χαμόγελο, για μία και μόνο ΑΛΗΘΙΝΗ αγκαλιά… Και κάποια στιγμή (και σας το λέω από προσωπική εμπειρία) θα πιάσεις τον εαυτό σου, πηγμένο από τις σκέψεις και τα προβλήματα να πηγαίνει στο δωμάτιο των παιδιών όταν αυτά λείπουν και να παίζεις με τα παιχνίδια τους για να χαλαρώσεις, στην ουσία για να «αγγίξεις» νοσταλγικά όλον αυτόν τον υπέροχα ανέμελο κόσμο που ΟΛΟΙ περνάμε αλλά ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί ΤΟΤΕ να εκτιμήσει…

Share Button
Αξιολογήστε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

 
CLOSE
CLOSE