panadolbaby-skin_talcmag-01panadolbaby-skin_talcmag-01
panadolbaby-skin_talcmag-02panadolbaby-skin_talcmag-02

ΧΩΡΙΣ ΠΑΙΔΙΑ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Είναι κοντά στα 45. Πανέξυπνη. Αυτοδημιούργητη. Και μητέρα δύο κοριτσιών. Πρόσφατα εγκατέλειψε τη συζυγική στέγη, δηλαδή τη σπιταρόνα του άντρα της, επειδή εκείνος της είπε να του αδειάσει τη γωνιά. Είχε γνωρίσει μιαν άλλη και ήθελε να ζήσει τη ζωή του μαζί της. Εκείνη έφυγε με μια βαλίτσα στο χέρι. Για τα άλλα δεν ενδιαφέρθηκε. Μόνο για τα παιδιά της. Τα βλέπει κάθε μέρα και δύο Σαββατοκύριακα τον μήνα. Δικό της σπίτι δεν έχει, μένει προς το παρόν σε ένα νοικιασμένο δυάρι. Και δεν διεκδικεί τη σπιταρόνα του άντρα της. Πριν φύγει απ’ το σπίτι είχε γνωρίσει έναν άλλον άντρα. Δεν είπε ποτέ ψέματα σε κανέναν.
Αυτή η καθημερινή ιστορία ενός διαλυμένου γάμου δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία εάν ζούσαμε σε μιαν άλλη χώρα. Όμως, ζούμε σ’ αυτήν εδώ. Που κατρακυλάει με δύναμη στην κατηφόρα όχι μόνο επειδή χάνουμε τις δουλειές μας. Σ’ αυτήν εδώ τη χώρα πολλοί θεωρούν αυτήν τη γυναίκα μια «ελαφρόμυαλη που εγκατέλειψε τα παιδιά της». Οι δικηγόροι με το ζόρι αναλαμβάνουν να της βγάλουν διαζύγιο διότι το θεωρούν από χέρι χαμένο. Κι ο γκόμενος της φέρεται «κάπως». Δεν εννοεί να καταλάβει πώς χώρισε χωρίς δίχτυ ασφαλείας. (Μήπως για πάρτη του; Φουσκώνει σαν διάνος.)
Συμπέρασμα πρώτο: Όλες οι παντρεμένες με παιδιά πρέπει να είναι «Κατίνες», να κατσικώνονται σε βιλάρες χωρίς να τις θέλει ο άντρας τους, να πιάνουν κρυφό γκόμενο παριστάνοντας τις στοργικές μανάδες και να υπογράφουν το διαζευκτήριο μόνον αφού οι δικηγόροι έχουν μετρήσει και το τελευταίο δεκάευρω.
Συμπέρασμα δεύτερο: Η κοινωνία είναι τόσο ανώριμη που αγνοεί οτιδήποτε λέγεται ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πόσο μάλλον μιας γυναίκας που, επειδή είναι μητέρα, πρέπει να μάθει να είναι λιγότερο άνθρωπος.
Συμπέρασμα τρίτο: Οι άντρες (οι περισσότεροι) είναι ακόμα πιο ανώριμοι γιατί νομίζουν ότι η μητρική αγάπη «χωράει» ή «περισσεύει» σε μερικά τετραγωνικά. Συνάντησα αυτήν τη γυναίκα πριν από μερικές μέρες. Την είδα μαζί με τα παιδιά της. Όταν μείναμε λιγάκι μόνες τη ρώτησα πώς νιώθει. «Περίεργα», μου είπε. «Αλλά δεν έκανα κάτι κακό. Άφησα τα παιδιά στον πατέρα τους και θα τα πάρω μαζί μου μόλις μπορέσω». «Κι ο γκόμενος;» τη ρώτησα. Με κοίταξε. «Θα είμαι για πάντα εκείνη που εγκατέλειψε τα παιδιά της». Για άλλη μια φορά με έπιασε αυτό που με πιάνει όταν πανικοβάλλομαι. Μια άγρια χαρά που δεν έχω παιδιά και στον δικό μου γάμο και διαζύγιο δεν υπήρξα θύμα κανενός, παρά μονάχα του εαυτού μου.

Share Button
Αξιολογήστε αυτό το άρθρο


Όμοια άρθρα

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *